In memoriam – HENK GEURTS – Ji i Parajsës
“Zo heb ik dan van Jeruzalem af en rondom,
tot Illyricum toe, het Evangelie van Christus vervuld.”
Romeinen 15:19b
Toen ik 22 jaar geleden begon met het maken van bemoedigingsreizen naar Albanië, was Henk één van mijn eerste reisgenoten. Een rustige, bescheiden, bijbelgetrouwe man, vader, oudste, muzikant, predikant. In veel opzichten de tegenpool van zijn vaste reisgenoot en daarom direct een onmisbare kracht.
In die beginjaren werd Henk een geestelijk vaderfiguur voor Renato en mij. Zonder die plek in te nemen, was hij het. Met aandacht, met trouw.
We hebben wat kilometers gemaakt, vaak achterin slechte auto’s op nog slechtere wegen. Henk bescheiden omdat hij het was, ik omdat ik het moest als reisleider. Maar juist in die eenvoud lag zijn kracht. Hij hoefde niet op de voorgrond te staan om van betekenis te zijn.
Henk was vanaf het begin één van de twee pijlers onder het werk in Albanië. Waar anderen zichtbaar waren, was hij de dragende kracht. Hij bracht rust, hield mensen bij elkaar en zorgde voor continuïteit, juist ook toen het werk een nieuw vorm kreeg met Hart voor Albanië naast OostEuropa Zending (OEZ).
Achter zijn bescheidenheid schuilde geestelijk gezag en vrijmoedigheid. Henk was niet minder een evangelist. Hij sprak wanneer het nodig was, bad wanneer dat gevraagd werd en handelde wanneer de situatie daarom vroeg. Vaak stonden we samen in situaties waarin de vraag was: wel of niet bidden, wel of niet de handen opleggen. In die momenten zochten we zijn raad, of gingen we samen terug naar binnen voor een extra daad van bemoediging.
Velen hebben zo door hem richting ontvangen. Niet door grote woorden, maar door zijn aanwezigheid, wijsheid en trouw.
Zijn hart lag ook in Albanië. In de dorpen, bij de families, in de ontmoetingen die vaak klein leken, maar diepe sporen achterlieten. Wat hij daar heeft gegeven, deed hij zonder ophef.
Henk had geen officiële functie nodig om van betekenis te zijn. Zonder hem was het werk niet geworden wat het nu is.
Na jaren van ziekte zijn we dankbaar dat hij nog één keer terug mocht naar zijn geliefde Albanië, eind vorig jaar. Daar mocht hij zien en ervaren hoeveel hij voor mensen heeft betekend. De cirkel was rond, ook toen hij vorig jaar zomer nog sprak op onze zendingsdag (OEZ).
Tijdens die laatste reis stond er ergens een piano. Henk, geoefend pianist als hij was, ging zitten en begon te spelen. Mijn dooplied: ”Zoals een hert verlangt naar water …”.
Henk verlangde naar Het Koninkrijk en Henk leefde al vóór zijn sterven vanuit dat Koninkrijk. Met een zeldzame combinatie van gezag en nederigheid. Een man met autoriteit, zonder hoogmoed, met diepe integriteit. Hij was een apostel voor Albanië.
Wat blijft, is dankbaarheid.
Voor wie hij was.
Voor wat hij gaf.
Voor wat door hem heen mocht ontstaan.
Zijn werk leeft voort tot in de harten van vele Albanezen.
Ji i Parajsës – Wees van de hemel
Sjalom, Stefan van der Weide
General Manager